other آیۀ رجم از خلیفۀ دوم تا محمد بن عیسی بن عبید تخصصي Special پژوهشي Research <i><span dir="RTL" lang="AR-SA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span style="font-family:IRBadr">در متون حدیثی عامه روایتی در بارۀ رجم مشاهده می&shy;گردد که نشان می&shy;دهد این مجازات در آیه&shy;ای از کتاب خدا تشریع گشته و ابلاغ نمودنش بر عهدۀ سنّت نهاده نشده است، نبود این آیه در سیاهۀ مصاحف عثمانی شبهۀ تحریف قرآن به نقیصه را تقویت کرده و فقیهان عامّه با واکنش نشان دادن، فرضیۀ نسخ تلاوت و باقی ماندن حکم را مطرح ساخته&shy;اند. اما بیشتر فقیهان شیعه به موازات انکار این نوع از نسخ پاسخ جایگزینی ارائه ننموده&shy;اند، این در حالی است که روایتی از کتاب کافی بر وجود آیۀ رجم تصریح کرده و اشاره به بودنش در قرآن نموده است؛ کنکاش در فضای صدور روایت عامّه و بررسی هویت یکی از رجال حاضر در سند روایت شیعه (محمد بن عیسی بن عبید) از پیوند برخی انگیزه&shy;های غیر فقهی با آیۀ رجم خبر می&shy;دهند که پژوهش پیرامون آن را به ناچار از دانش فقه بیرون آورده و به عرصه&shy;هایی دیگر می&shy;کشانند، نوشتۀ حاضر تلاش دارد با تکیه بر پژوهش تاریخی روشن سازد که چگونه انگیزه&shy;های سیاسی مایۀ ساخت آیۀ رجم و روایت شدنش در میان عامه گشت و چگونه روایت حاکی از وجود آیۀ رجم به فرهنگ حدیثی شیعه نیز منتقل گردید؛ این دستاورد بدان معناست که آیۀ رجم و روایت دال بر وجود آن فاقد ارزش معرفتی بوده و شایسته است از پژوهش&shy;های صرفًا علمی در سه حوزۀ قرآن، حدیث و فقه کنار نهاده شود.</span></span></span></i> <i><span style="font-size:8.0pt"><span style="line-height:115%"><span style="font-family:&quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;">In Sunni ḥadīth sources, a narration regarding rajm (stoning) appears, suggesting that this punishment was legislated through a verse of the Qur&rsquo;an rather than merely established by the Prophetic Sunnah. The absence of this verse in the ʿUthmānic codices, however, has reinforced suspicions of textual omission (taḥrīf bi&rsquo;l-naqṣ) in the Qur&rsquo;an. In response, Sunni jurists proposed the theory of naskh al-tilāwah wa-baqāʾ al-ḥukm&mdash;the abrogation of recitation while maintaining the ruling. Most Shīʿī jurists, while rejecting this type of abrogation, have not offered an alternative interpretive response. Nevertheless, a narration in Kāfī explicitly refers to the existence of a verse of stoning and implies its inclusion in the Qur&rsquo;an. An examination of the contextual background of the Sunni narration, along with an analysis of the identity of one of the transmitters in the Shīʿī chain&mdash;Moḥammad ibn ʿĪsā ibn ʿUbayd&mdash;reveals connections between certain non-juristic motivations and the propagation of the so-called verse of stoning. This linkage indicates that the discussion surrounding the Āye Rajm extends beyond the domain of jurisprudence into broader historical and political dimensions. Drawing upon historical analysis, this article seeks to demonstrate how political motivations contributed to the fabrication and dissemination of the verse of stoning among Sunni transmitters, and how the narration affirming its existence eventually found its way into Shīʿī ḥadīth culture. The findings suggest that both the Āye Rajm and the related narrations lack epistemic credibility and should, therefore, be excluded from strictly scholarly inquiries within the fields of Qur&rsquo;anic studies, ḥadīth, and jurisprudence.</span></span></span></i> آیۀ رجم, خلیفۀ دوم, محمد بن عیسی بن عبید, تحریف قرآن به نقیصه, نسخ التلاوه. Verse of Stoning (Āye Rajm), Second Caliph, Moḥammad ibn ʿĪsā ibn ʿUbayd, Qur’anic Omission (Taḥrīf bi’l-naqṣ), Naskh al-Tilāwah (Abrogation of Recitation). 141 171 http://pdmag.ir/browse.php?a_code=A-10-323-223&slc_lang=other&sid=1 Seyed Reza Moaddab سیدرضا مؤدب reza@moaddab.ir 10031947532846005896 10031947532846005896 No Mohammad Sohrabi محمد سهرابی geelgamish@gmail.com 10031947532846005897 10031947532846005897 Yes