|
جایگاه عقل و آسیبشناسی آن با تأکید بر عوامل غفلت، عجب، طمع و مصاحب بد (بررسی موردی: نهجالبلاغه و مثنوی)
|
محمدصادق پیروز   ، عباس همامی1 ، عزیزالله افشار کرمانی |
|
|
|
چکیده: (8 مشاهده) |
| این پژوهش به روش توصیفی، تحلیلی به بررسی رابطه عقل با غفلت، عجب، طمع و مصاحب بد در آموزههای «نهجالبلاغه» و «مثنوی» میپردازد. در هر دو کتاب عقل به عنوان موهبت الهی، حجت باطن، معیار تکلیف، فصل انسان از حیوان و نیروی تشخیص حق از باطل، نیاز به مراقبت اساسی از رهزنان درون و بیرون دارد. غفلت موجب خود محوری و عجب میشود. و عجب موجب توقف مشورت با صاحبان خرد، بازداشتن عقل از رشد و باعث خسوف عقل میشود.«طمع» با کور کردن چشم بصیرت با آرزوهای طولانی، در پرتو بیتوجهی به قناعت، مانع عقل میشود و بالاخره «مصاحب بد» موجب تزیین باطل، تشویق به ناشایست و عادیسازی زشتیها و مانع فعالیت عقل است. روی آوردن به ذکر خالق، سبب درمان غفلت میشود.تواضع و فروتنی، مانع بیماری «عجب» میگردد. و قناعت درمان طمع است. و در نهایت، همنشینی با خوبان راه برون رفت از «مصاحب بد» است. در حقیقت میان «عقل» و این آفات چهارگانه رابطه مستقیم برقرار است. هرچه این آفات کمتر باشند، عقل قویتر و کارآمدتر تر خواهد بود و بالعکس. |
|
| واژههای کلیدی: آفات، نهجالبلاغه، مثنوی معنوی، عجب، طمع، غفلت، مصاحب بد. |
|
|
متن کامل [PDF 348 kb]
(5 دریافت)
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي
دریافت: 1405/4/10 | پذیرش: 1405/4/10 | انتشار: 1405/4/10
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال پیام به نویسنده مسئول |
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
